... و خدایی که در این نزدیکی است.

یا رفیق من لا رفیق له

یکی از مفاهیم دل انگیز قرآن کریم مفهوم قرب است ؛ آشتی.

قرب دو معنا دارد:

١. قرب خدا به انسان

٢. قرب انسان به خدا

به طور معمول ابتدا نوع دوم به ذهن متبادر می شود، اما حتی اصل زیر بنای این دومی هم همان نوع اول است و دومی در سایه ی آن متبلور می شود.

مسئله این است: چرا انسان می تواند به خدا نزدیک شود؟ چون خدا به انسان نزدیک است.

این قرب(نوع اول) ۴ مرحله دارد:

١. قرب بیرونی و نحن اقرب الیکم منکم و لکن لاتبصرون

٢. قرب درونی یا جسمی نحن اقرب الیه من حبل الورید

٣. قرب درونی بسیار عمیق یا روحی و اذا سئلک عبادی فانی قریب اجیب دعوه الداع اذا دعان فلیستجیبوا لی و لیومنوا بی

۴. قرب به لحاظ عمیق ترین لایه های وجودی یا فکر و ذهن واعلموا ان الله یحول بین المرء و قلبه

گویا قرب آدمیان نسبت به خدا هم ۴ مرحله دارد:

١. کار خوب کنید: وافعلوا الخیر

٢. سپس در کار خوب شتاب کنید: یسارعون فی الخیرات

٣. سپس با یکدیگر در کارهای خوب رقابت کنید: فاستبقوا الخیرات

۴. آنگاه، فرار یعنی تلاش با همه ی وجود : ففروا الی الله

خدا برای این بنده یک تعریف دارد: نعم العبد

حاصل این قرب یک آشتی طرفینی است، کما اینکه رفیق، از اسماء الله است.

عالم محضر خداست، در محضر خدا معصیت نکنید.

امام خمینی(ره)